Of zou het kunnen, dat hij Jezus toch niet goed kende? Zich toch niet helemaal aan Hem had overgegeven? Of was hij goed begonnen, maar was zijn eerste liefde bekoeld? Had hij iets anders de kans gegeven voet aan de grond te krijgen in zijn hart? We weten uit de bijbel dat Judas het geld beheerde en dat hij stal uit de kas. Misschien was het heel geleidelijk gegaan. Misschien was het heel onschuldig begonnen.

De daad van Judas was gelukkig eenmalig. Hetzelfde zal ons niet overkomen. Maar als Judas, die zo dicht bij Jezus leefde, al zover kon afdwalen, is het los raken van Jezus voor ons dan niet veel makkelijker? Wat hebben we de Heilige geest nodig om ons beeld van Jezus helder te houden! Om onze liefde steeds weer aan te wakkeren! Veel met Je-zus meemaken is niet genoeg. We moeten ons met ons hele hebben en houden aan Hem overgeven, zonder reserves. Want die reserves zouden ons pootje kunnen haken. De tussenweg is een doodlopende weg. Maar Jezus is DE Weg, de Waarheid en het Leven.

Judas kwam te laat tot inkeer en pleegde zelfmoord. Jezus stierf aan het kruis, maar niet voordat een heel rijtje mensen tot geloof kwam (een centurio, een moordenaar, de man die zijn kruis moest dragen). En op de derde dag kwam Hij uit het graf, opdat wij niet meer voor onszelf zouden leven, maar voor Hem!

Judith

En als het hapert met onze dromen? Het gaat helemaal niet in de richting van ons geluksgevoel? Of slechts een beetje? Dan reageren we! En hoe!! Met boosheid misschien nog het minst. Maar veel erger dan dat: met teleurstelling, agressie, ontevredenheid, depressie? Of al vechtend het geluk proberen terug te vinden? Wat heeft het leven nog voor zin, vragen we ons af.

En als volgelingen van de Here Jezus Christus: hoe gaan wij daarmee om? Mijn idee is, dat deze beschrijving ook voor ons geldt. En daar komt dan nog bij: De Here God heeft ons zegen beloofd, toch? Hoezo blijft die dan uit? En we beschuldigen Hem vervolgens dat Hij niet doet wat Hij beloofd heeft.

Ziehier het probleem dat door Larry Crabb in zijn boek(je) “Gebroken dromen” aan de orde gesteld wordt. Feitelijk zegt hij dat ons hart als Christen verkeerd gericht is, als geluk in het leven onze voornaamste drijfveer is. Ons hart moet veranderen. En daarvoor is het nodig dat onze geluksdromen verbroken worden.

Mogen wij dan niet genieten van onze gelukkige omstandigheden? Natuurlijk wel, maar daarover een volgende keer. Onze Here God wil iets anders dan ons geluk! Hij wil dat wij onze diepste vreugde in Hemzelf vinden. Daarvoor heeft Hij ons geschapen. Johannes zegt dat het eeuwige leven bestaat in het kennen van God en van Jezus Christus die Hij gezonden heeft. Ons hart moet hiervan vervuld zijn, worden.
Toen ik pas tot bekering was gekomen en het evangelie van Johannes las, stuitte ik op die tekst. En aangezien ik een mens ben die altijd op zoek is naar doelen, trof deze tekst mij midden in mijn hart. God zèlf wil gemeenschap met ons hebben in eeuwigheid. Dat is ZIJN VREUGDE. Dat is Zijn doel met het scheppen van ons. Dit heeft mij nooit meer losgelaten. In de loop van de tijd zijn hier nog vele soortgelijke uitspraken uit Gods Woord aan toegevoegd. En telkens zijn het de woorden van deze inhoud die mij blij maken ….

Maar ja, dan die andere dingen van het leven die ons geluksgevoel geven… Larry Crabb zegt dat die ons weerhouden de diepe vreugde van de gemeenschap met God te zoeken, te beleven (en natuurlijk, het echte moet nog komen!). Die geluksdromen moeten verbroken worden om het werkelijke doel te bereiken. Er is geen andere weg. “Zoek de Here …”, “…wiens hart volkomen naar Hem uitgaat”. “ dit alles om Hem te kennen ….”, enz. zegt ook de bijbel.

Over het breken van die dromen zegt Larry Crabb o.a.: “Gods intense verlangen is een intieme relatie met ons. Om zijn verlangen te realiseren moet Hij het obstakel binnen in ons verwijderen dat meer dan wat ook die intimiteit met Hem in de weg staat. Dat obstakel is dit:

Als we ons ongelukkig voelen, als onze innerlijke ervaring op deze aarde anders is en minder dan waarvoor wij weten dat we geschapen zijn, gaan we ervan uit dat alles in het werk gesteld moet worden die ervaring te veranderen.

Daarom stoppen we er de meeste energie in ons beter te voelen en de middelen te rechtvaardigen die daarvoor nodig zijn.
Het geloof dat er geen belangrijker doel is dan om ons nu beter te voelen, en onze behoefte van topprioriteit om ons nu beter te voelen – vormen de enige grote belemmering om ons te laten genieten van Gods aanwezigheid. De bijbel noemt dit het vlees”. (blz. 148).

Het is een heftig boekje!! Het zet ons als gelovigen behoorlijk tot onderzoek van onszelf en aan het bidden. De Here zegene ons met Zijn nabijheid.

Kees van der Eerden

December is een bewogen maand geweest, dat blijkt wel uit de inleiding op de vorige Info die al weer achterhaald was bij het uitkomen van dat nummer. Het heeft velen van ons er bij bepaald dat wij ons leven misschien soms wel als te vanzelfsprekend be-schouwen. We vergeten soms dat wij ‘pelgrims’ zijn, samen op weg. Deze wereld kan het volmaakte niet brengen, ook al willen allerlei reclameboodschappen van deze tijd ons dat doen geloven. Paulus schreef al dat als wij alleen voor dit leven onze hoop op Christus gesteld hebben, wij de beklagenswaardigste van alle mensen zijn (1 Korinthiërs 15).
Tegelijkertijd zien we de Heer Jezus in ‘dit leven’ mensen genezen van ziekten en be-vrijden van boze geesten (en soms bleken die twee samen te gaan). En Hij was het zelf die zei dat door geloof in Hem nog grotere dingen zouden gebeuren dan wat Hij gedaan had, want, zei Hij, Hij ging tot de Vader en zou de Heilige Geest sturen, die door ons heen grote tekenen zou bewerkstelligen (Johannes 15-16, Marcus 16).
Gemakkelijk stappen we heen over dat woord ’tekenen’. Een teken is pas een teken als het afwijkt van het gewone. Het gaat om interventies van Licht in de duisternis en sommigen hebben in hun leven veel van die Licht-interventies mogen zien. Het zijn ver-wijzingen naar dat wat in volmaaktheid komen gaat. Tekenen en wonderen gebeuren, we mogen die van God verwachten. Het oude gezang zegt het zo mooi: “Nooit kan ’t geloof teveel verwachten, des Heilands woorden zijn gewis. ’t Faalt aardse vrienden vaak aan krachten, maar nooit een vriend als Jezus is. Wat zou ooit zijne macht bepre-ken? ’t Heelal staat onder zijn gebied! En wat zijn liefde wil bewerken, ontzegt Hem zijn vermogen niet.”
Het leven van een christen zit vol schijnbare tegenstellingen. We geloven in de opstan-dingskracht van de Heer Jezus en Zijn verlangen om door tekenen en wonderen de komst van Gods Koninkrijk aan te kondigen. En tegelijkertijd beseffen we dat ten diep-ste ons leven verborgen is met Christus in God (Kolossenzen 3).
Mij heeft het in ieder geval wel aan het denken gezet: Waar is mijn leven op gericht? Waar verwacht ik het van? En dan even niet een kerkelijk gewenst antwoord geven, maar even serieus. Volgens mij was het Henk de Bie die me vroeger vertelde over men-sen die met een T-shirt rondliepen met de tekst “Prepare to meet thy God” (bereid u voor om uw God te ontmoeten) uit Amos 4. Een confronterende tekst, maar zouden wij niet iedere dag zo’n voorbereid willen zijn?
Ik geloof dat we vanuit die ontmoeting met Hem kracht zullen ontvangen om Zijn getui-gen te zijn en te blijven (Handelingen 1), in woord en daad. En als we dat doen, dan geloof ik ook dat de Heer Jezus zal meewerken en het woord (en de daad) zal bevesti-gen door tekenen die erop volgen (Marcus 16), ook in 2011. Welke tekenen? Eh, dat weet ik dus niet, maar zorg dat je erbij bent!
“Niemand leeft voor zichzelf, niemand sterft voor zichzelf, wij leven, wij sterven voor God onze Heer. Aan Hem behoren wij toe” (Berijming van Romeinen 14 vers 7-8).

Een gezegend jaar gewenst!
Seerp

Ken jij ook een persoon die grote indruk op je heeft gemaakt tijdens een bepaalde peri-ode van je leven? Veel mensen kunnen er inderdaad van getuigen dat zij (soms verschil-lende) mensen hebben gehad die een voorbeeld voor hen zijn geweest: in betrouwbaar-heid, manier van optreden, levenshouding en ga zo maar door.
Is het niet prachtig als je volwassen kinderen hoort zeggen, dat ze hun ouders dankbaar zijn voor de opvoeding die ze hebben genoten, m.a.w. zij waren hen tot voorbeeld. Op onze kring hebben wij er voor gekozen om in de bijbel te zoeken naar personen die ons-zelf erg hebben aangesproken en van wie we met elkaar willen leren. Ik wil het hier hebben over een bekende figuur uit de bijbel, nl Paulus. Of iemand nu veel of weinig bijbelkennis heeft, iedereen kent hem.

Paulus, of zoals hij eerst genoemd werd Saulus de Tarsiër, geboren in Tarsus in Cilicië, dat gelegen was in het huidige Turkije. Tarsus was in die tijd een bekende Griekse stad waardoor hij bekend raakte met de Griekse cultuur. Echter hij voelde zich op en top Jood: van de stam Benjamin, opgeleid door Gamaliël, een door het volk geacht schrift-geleerde. Door hem leerde Paulus om op een nauwgezette manier de Joodse wet na te volgen. Paulus voelde zich van jongs af aan verbonden met God, Die hij toegewijd wilde dienen. Hij meende Hem dan ook een dienst te bewijzen door de christenen (die niet stipt de Joodse wet navolgden) op een fanatieke manier te vervolgen. Hiermee verwierf hij een geduchte reputatie en verspreidde hij een klimaat van angst onder hen.

Christus Zelf ging de confrontatie aan met deze fanatieke vervolger en Paulus bekeerde zich radicaal van zijn praktijken. Lees Hand. 9, een prachtig hoofdstuk en als je het goed tot je laat doordringen, wat een wonder van God! Wat mij zo aanspreekt in Paulus, is de manier waarop hij zij leven vervolgde als dienaar van Christus. Natuurlijk was hij niet volmaakt: denk aan zijn (tijdelijke) ruzie met Barnabas (Hand.15: 35-40) en hij kon mensen onvervalst de waarheid zeggen. Echter, zijn omstandigheden stonden niet meer op de voorgrond, maar Christus!
Zoals we weten was Paulus’ situatie vaak bepaald niet rooskleurig te noemen: in eerste instantie wantrouwden mensen zijn bedoelingen: hoe kan zo’n brute vervolger ineens zo’n radicale ommekeer gemaakt hebben, diverse malen gevangenschap en dat loog er ook niet om in die tijd en ga zo maar door…

In de brief aan de Filippenzen, die hij schrijft terwijl hij gevangen zit, getuigt Paulus van zijn geloof in Christus: Hij wil Jezus Christus niet alleen kennen met zijn verstand, maar Hem kennen door met Hem te leven! Waaruit bestaat dit kennen van Hem dan? Dan volgt een nadere omschrijving:

• ‘in de kracht van Zijn opstanding’: een levensvernieuwende kracht in ons als gelovige, uitgestort door de Heilige Geest.
• ‘de gemeenschap aan Zijn lijden’: Als geen ander heeft Paulus dit ervaren. In Coll 1:24 zegt hij zelfs dat hij blij is, dat “hij mag aanvullen wat er nog aan Christus lijden ontbreekt”.
• ‘de gelijkvormigheid aan Zijn dood’: Paulus wenst dat Christus in zijn lichaam wordt groot gemaakt, zowel door zijn leven als door zijn dood.
• ‘het komen tot de opstanding uit de doden: Het kan zijn dat Paulus dit schreef vanuit de dodencel. Niemand kon hem daaruit halen. Misschien moest hij hier zelfs sterven, maar dan wist hij dit: dat God hem uiteindelijk zou bevrijden. De dood heeft niet het laatste woord, maar de overwinning is in Christus!

Ik ben begonnen met de vraag of wij mensen in ons leven kennen die een voorbeeld voor ons zijn geweest en die kunnen ons veel leren. Paulus houdt ons door zijn brieven het hele leven van Christus als een spiegel voor! Misschien ervaar je dat bijbelgedeelten die je vaak gelezen hebt, uitgesleten raken, maar wat kan het een openbaring zijn als je de tijd neemt om te duiken in (de achtergrond van) het leven van een man als bijv. Pau-lus en te zien hoe hij God laat werken in zijn leven. Zo wordt je leven met recht “door-drenkt” met Christus.

Wat God kon doen in het leven van Paulus kan Hij ook bij ons. Het is een kwestie van overgave aan Hem! Zijn zegen toegewenst!

Emma vd Eerden

Beste gemeente,
Afgelopen maand ben ik flink aan het denken gezet over een fundamenteel punt van het leven als christen. Dit kwam door een recent verschenen boek van een Indiase christen, Vishal Mangalwadi, getiteld, ‘Truth and Transformation’ (waarheid en transformatie). Hij stelt dat we een aantal teksten, en zelfs hele gedeelten uit de Bijbel vergeestelijkt heb-ben, waardoor we eigenlijk niet meer precies begrijpen waar het op aan komt in het na-volgen van de Heer Jezus.

Als wij als evangelische christenen lezen over strijd, dan denken we onmiddellijk aan geestelijk strijd en aan bidden. ‘Onze strijd is niet tegen vlees en bloed’, denken we dan. Maar als je kijkt naar hoe Jezus zich opstelt tegenover de Joodse heersers en hoe de discipelen zich opstellen tegenover ‘het gezag’ in het boek Handelingen, dan blijkt die strijd verder te gaan dan alleen gebed en vasten. Machten van de duisternis kunnen hun invloed laten gelden door mensen heen, met name mensen in hogere posities. En Jezus nam duidelijk stelling tegenover hen.

Zo ook de discipelen die verboden werd om over Jezus te spreken in het openbaar. Zo ook Stefanus die geen blad voor de mond nam. En als we verder de geschiedenis in gaan, dan zien we dit nog veel meer, tot Luther, William Wilberforce en nog recentere voorbeelden toe. Jezus stelt zijn volgelingen vervolging in het vooruitzicht. En we zien in het boek Handelingen hoe inderdaad de prediking van het Evangelie gepaard gaat met vervolging. Maar als we kijken naar waar de tegenstand nu eigenlijk door kwam, dan was dit niet omdat een aantal christenen in een Bijbelkring bij elkaar kwam, of in sa-menkomsten bad voor zieken, en zelfs niet omdat er boze geesten uitgedreven werden. Het was omdat er een ‘statement’ gemaakt werd tegen een bepaalde verworden prak-tijk. Er werd weerstand geboden aan een gevestigde orde.

Jezus confronteerde de Farizeeën. Stefanus confronteerde eerst de filosofen en later het Sanhedrin. Paulus confronteerde Joden (met het feit dat het heil ook voor niet-Joden was). Luther confronteerde een gecorrumpeerde kerk. William Tyndale confronteerde de exclusieve kerk (en wilde de Bijbel voor het gewone volk leesbaar maken). William Wil-berforce confronteerde het Britse Hogerhuis (t.a.v. slavernij). Enzovoort. Ik denk dat we ook Martin Luther King in dit rijtje mogen plaatsen.

Jezus navolgen blijkt veel verder te gaan dan bidden, vasten, aanbidding en gezellig boekjes bespreken. We kennen het lied met daarin de zin ‘op de bressen, stel niet uit’. Wel, misschien moeten we dit wel veel letterlijker opvatten. ‘Eén hand die het zwaard hanteert, de ander die de Heer vereert’. Dat zwaard hanteren, daar wil ik meer over le-ren. Mij heeft het genoemde boek fiks aan het denken gezet. Ik moet een aantal aan-names grondig heroverwegen. Hoe meer ik de Bijbel lees, hoe meer ik dit bevestig zie. De tekst die ik boven dit stukje aanhaal, wijst ook op wat de bediening van de Heer Je-zus is. Hem willen we toch navolgen?

Het is een triest feit dat we vrijzinnige christenen nog wel eens verwijten dat ze teveel met de dingen van deze aarde bezig zouden zijn, met machtsverhoudingen, met sociale gerechtigheid, enzovoort. Maar het is wat mij betreft onmiskenbaar dat wij als evangeli-sche christenen nog wel eens te veel lijken op de ‘vuistvechter die in de lucht slaat’, waar Paulus het over heeft. We hebben ons er maatschappelijk irrelevant en on-vervolgingswaardig mee gemaakt. Handelingen 4:23-31 is een stukje uit de Bijbel waar ik bij uitstek een integrale benadering zie van aan de ene kant bidden en God zoeken en aan de andere kant de (geweld-loze) strijd aan gaan met overheden en machten die zich laten gebruiken als handlan-gers van Gods tegenstander.

Strijd de goede strijd!
Seerp