Een echte fan
In wezen heb ik niet zo heel veel met het wereldkampioenschap voetbal. Ik heb bijvoorbeeld nog geen enkele wedstrijd van het Nederlands elftal in zijn geheel gezien, alleen wat flarden in het voorbijlopen. En toen had ik onlangs op een avond even niets te doen (komt niet zo heel veel voor), dus ik ben om half negen voor de TV gaan zitten om voetbal te kijken. Gewoon een wedstrijd uit de eerste ronde. Ik zat te kijken en genoot al naar gelang de kwaliteit van het spel, meer of minder van de wedstrijd. Een neutrale toeschouwer, in wezen niet echt betrokken. Ik wilde vermaakt worden door het geboden schouwspel.
Tegelijkertijd werd nog een wedstrijd gespeeld, samen met deze de laatste wedstrijden in de betreffende poule, en ik kreeg in de gaten dat het van de uitslagen van beide wedstrijden afhing wie er door zouden gaan. De stand van beide wedstrijden was dan ook permanent in beeld, inclusief de aanduiding welke twee landen bij de stand van dat moment door zouden gaan. Het scoreverloop van beide wedstrijden zorgde ervoor dat de afvallers en ‘doorstromers’ gedurende de beide wedstrijden enkele malen wisselden. En kijk, ik raakte meer betrokken. Wie zou doorgaan, wie zou afvallen, en wie wilde ik graag dat door zouden gaan? In wezen maakte het me nog steeds niet echt veel uit wie er zouden afvallen, maar ik was een betrokken toeschouwer geworden, zonder echt partij te kiezen.
Als het Nederlands elftal speelt, wil iedereen die ook maar een beetje voetbalfan is, dat Nederland wint. ‘We’ zijn ontzettend betrokken en natuurlijk partijdig. We hebben er ook het één en ander voor over om onze betrokkenheid duidelijk te maken. Kijk maar in de supermarkten, kijk maar om je heen op straat. We gaan er helemaal voor en kleven voor de buis als Nederland speelt (op mijn persoon en enkele andere uitzonderingen na dan). Er zijn zelfs mensen die ervoor naar Zuid Afrika gaan om live bij één of meer wedstrijden aanwezig te kunnen zijn. We zijn fans!!

Toen ik me realiseerde ‘slechts’ toeschouwer te zijn van de wedstrijd, drong de vergelijking met de gemeente zich aan mij op. Hoe sta ik, hoe staan wij in de gemeente? Als neutrale toeschouwer? Het maakt allemaal niet zo heel veel uit, als er maar ‘vermaak’ is? De diensten op zondag, een keertje kring, prima. En af en toe klagen we over de kwaliteit van het gebodene.
Of zijn we betrokken toeschouwer, het interesseert ons wel degelijk wat er gebeurt in de gemeente en we doen op verschillende terreinen mee. Maar of en hoe de gemeente zich ontwikkelt? Ach, als ik ‘mijn ding’ maar kan blijven doen en niet al te veel meer.
Misschien zijn we fans, het interesseert ons echt wat er in de gemeente gebeurt, we hebben een mening over hoe het verder moet en zetten ons actief in om daaraan bij te dragen. We kiezen actief vóór de gemeente en het mag ook wat ‘kosten’!
Na zes jaar oudstenschap leek een plekje als betrokken toeschouwer even aantrekkelijk. Ergens eigenlijk nog steeds wel. Ik heb tot het einde van de verkiezingsprocedure gehoopt en gebeden dat iemand anders de plek van penningmeester zou willen innemen. Maar ja, een fan van de gemeente kan blijkbaar niet rustig op enige afstand op de tribune gaan zitten kijken hoe er verder gespeeld wordt (hoe de Heer verder gaat met zijn gemeente). En ja, de Heer heeft echt gesproken dat dit de plek is die Hij voor me heeft, dus ik kies ervoor en ik ga ervoor. Toch heb ik me voorgenomen (en heb er vrede over) het wat kalmer aan te gaan doen. Dit zal er in ieder geval in resulteren dat jullie me beduidend minder op het podium zullen zien tijdens de diensten.

Joop Atsma